Ervaringsverhaal

door Marc Swillens

Verliefd op het leven

En daar stond ik … wéér met een gebroken hart! Alleen dit keer in de vorm van een burn-out. Opgebrand, mezelf kwijt en verloren voelen. Ver verwijderd van het voelen van mijn eigen kracht, en met het idee dat mijn hart nog ergens bij mijn ex in haar woning lag, maar dat ik er geen toegang meer tot had omdat ik daar niet meer kwam.

Ja zo ging het  al mijn hele leven, mijzelf zo weggeven aan iemand , dat ik voor mezelf niets meer over hield VAN mezelf! Telkens weer mezelf compleet geven, niet eens delen, nee, compleet geven! Vandaar de term “Jezelf weggeven”, en daardoor “jezelf verliezen”, of “verloren voelen”. Ik snapte ineens al die termen die ze ooit bedacht hebben. Die zijn er dus niet voor niets.
Liefde voor mezelf, nee dat had ik niet, althans niet voldoende als het aankwam op relaties.

Verliefd op het leven, dat werd ik afgelopen jaar, toen ik in het bos liep, met een depressie en burn-out. Ja, dat klinkt vreemd, maar er overkwam mij iets in dat bos, dat mij enorm heeft veranderd.

Verliefd op mezelf

Het was net 2 maanden uit met de dame in kwestie, en ik ging dagelijks wandelen (en huilen) in het bos, waar ik tot rust kwam. Maar deze keer ging ik wandelen op blote voeten, vraag me niet waarom, iets zei me dat ik dat moest doen, dus ik deed dat. Een half uur later raakte iets mij aan, waardoor ik opeens liefde voelde voor alles om me heen, en ik me helemaal een voelde met alles om me heen. Ik voelde me werkelijk verliefd, maar vroeg mezelf al snel af hoe dat kon, aangezien ik nog in een depressie zat…

Later besefte ik dat ik verliefd was op het leven en op mezelf, en opeens totale vrede ervoer. Vrede met mezelf, vrede met alles wat er was, en is. Natuurlijk voelde ik op de achtergrond nog wel het verdriet sluimeren, maar op de voorgrond was dit gevoel. Het voelde alsof ik het licht had gezien.. alsof ik was aangeraakt door een hoger bewustzijn… Vanaf dat moment voelde ik een enorme liefde voor het leven, die ik tot op de dag van vandaag nog steeds voel. De ene dag natuurlijk meer dan de andere, maar ook dat is de flow van het leven in intensiteit, waarmee ik niet zonder zou willen leven.  Wat ik die dag gevoeld heb gun ik werkelijk ieder mens! Verliefd op het leven, oftewel verliefd op jezelf, want jij BENT ‘ t leven!

Jezelf delen in plaats van jezelf weggeven

Ik ben nu 31 jaar, en dit is nog maar 1,5 jaar geleden. Ik heb het dieptepunt wel gehad, waarin ik dacht dat ik letterlijk dood zou gaan van de pijn aan mijn hart. Nu, 1,5 jaar later, heb ik meer liefde voor mezelf dan ooit, en kan ik bij mezelf blijven, terwijl ik tegelijkertijd helemaal stapel kan zijn op iemand anders! Dat heet jezelf delen, i.p.v. jezelf weggeven. Dit doe ik door in het moment te leven met iemand. Op het moment dat ik met iemand samen ben waar ik veel voor voel, ben ik met die persoon, en kan ik helemaal opgaan in de overweldigende liefde die ik deel met die persoon. Maar zodra ik weer alleen ben, dan blijf ik ook met mijn aandacht bij mezelf, en probeer ik niet met alle aandacht,  gedachten en gevoelens bij die ander te zijn, wat ik voorheen wél deed. Ik was constant met de ander bezig, en kon met mijn aandacht niets anders meer doen, omdat ik constant afgeleid was. Ik was niet in het hier en NU! Dus..  in het moment blijven, en als ik met mezelf ben, ben ik met mezelf IN het moment. Dit is mindfull leven, in het NU, met wie of waar dan ook…

Dit voelt als meer liefdevol naar mezelf toe, plus de ander vindt mij minder overweldigend en vooral minder “claimend”, al is het nooit mijn bedoeling geweest iemand te willen claimen… Maar toch heeft het vaak zo gevoeld voor de ander. Ergens wilde ik iemand wel loslaten, maar de angst om iemand te verliezen hield me  in zijn greep. Natuurlijk ben je bang iemand te verliezen, als die persoon jouw hele zijn bezit, omdat jij jezelf zo nodig moest weggeven..

Dit nooit meer, want nu voelt het heerlijk om bij mezelf te zijn, en te blijven. Dat was voorheen anders, omdat ik mijzelf simpelweg niet mooi of leuk genoeg vond. Dat maakte dat ik de  bevestiging zocht  bij degene met wie ik een relatie had. Als een kind dat mama of papa vraagt of hij het goed doet.. en of het goed genoeg is.  En zo is het ook geweest voor mij, met  een moeilijke jeugd waarin ik bevestiging van mijn ouders  gemist heb. Dit blijkt dan later ervoor te hebben gezorgd dat ik bevestiging zocht  in mijn relaties.

Hoe meer je iets loslaat, hoe sneller en sterker het naar je toe komt

Pas nadat je dat beseft en je weet waar de angst vandaan komt, kun je er iets aan doen en is er de mogelijkheid om bij de kern van het gemis komen. Pas dan kan er echt iets veranderen. Loslaten, dat is het waar het om gaat. Klinkt raar en tegenstrijdig, maar hoe meer je iets loslaat, hoe sneller en sterker het naar je toe komt. Daar kwam ik achter toen ik besefte dat ik altijd veel te veel op zoek was naar iets. Ik ben toen gaan oefenen met loslaten.

Een vrij recent voorbeeld: Vorig jaar kwam ik zonder werk te zitten, en ging ik me rot zoeken naar een nieuwe baan, met de onderliggende angst om in de financiële problemen te komen. Het heeft toen door al het gestress 6 maanden geduurd voor ik een baan vond.. Afgelopen maart verliep mijn contract, en ik besloot het anders te gaan doen met het vinden van een nieuwe baan. Ik heb me toen voorgenomen me niet druk te gaan maken en te vertrouwen op het universum, dat het mij op het juiste moment een baan zou bezorgen. Ik heb toen 3 weken zonder werk gezeten tot ik een appje kreeg van een of andere teamleidster, die ergens mijn C.V. had gekregen.  Dus ik heb niet eens gesolliciteerd, en de baan kwam naar me toe!! Wel heb ik natuurlijk eerder daarvoor inzet getoond, waardoor iemand mijn C.V. ook weer kon krijgen, maar voor de rest heb ik het alleen maar hoeven loslaten. Omdat ik totale overgave kon opbrengen, en kon vertrouwen op het leven, kwam dit naar me toe. Als je het mij vraagt, omdat de trilling die ik uitstraalde een positieve trilling was, en het universum daar enkel op resoneert. Want dat is wat het universum doet, naar mijn mening.

Dus… hoe meer je trekt aan iets uit angst, hoe meer het van je verwijderd zal raken, en hoe geforceerder het zal zijn als je het dan toch gaat ontvangen. En dat het dan geforceerd is maakt dan dat het meestal iets is wat eigenlijk niet bij je past, logisch, omdat het voortkomt uit iets wat ook niet bij een mens past, forceren…

Ja, had me dat verteld toen ik 16 was, en ik was nu nog steeds gelukkig geweest met mijn eerste liefje.. haha.. Bij wijze van…
Maar goed, dingen lopen zoals ze moeten lopen, ook dat is waar ik in geloof, ook met de liefde. Mensen komen en gaan, en zo zal het leven zich voortzetten. Niets buiten jezelf is blijvend, ook niet de mensen om je heen. Jij, alleen jij, bent blijvend zolang je hier op deze mooie aardbol bent.

Namasté

Marc Swillens

Misschien vind je deze artikelen ook leuk:
2 antwoorden
  1. Sabine Oltheten
    Sabine Oltheten zegt:

    Hoi Marc, heel herkenbaar dat bevestiging vragen in relaties. Ben er mee aan het werk. Maar ben nog niet verliefd op het leven helaas. vind het een mooi stuk. Goed geschreven.
    Groetjes Sabine Oltheten

    Beantwoorden
    • Marc
      Marc zegt:

      Dank je wel Sabine! Hoop dat je je weg hierin vindt! Ik gun ook jou deze ervaring, dat je mag voelen dat t leven van jou houdt, en jij ook t leven gaat voelen, waarnaar jij ook verliefd op haar wordt 😉 <3

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.