Ervaringsverhaal

door Jari Fontijn

Mijn seksuele identiteit

Laat ik beginnen bij het begin. Toen ik geboren werd had mijn moeder al haar twijfels over mijn geaardheid, ze had per slot van rekening echt het gevoel dat het een meisje zou worden. In mijn zorgeloze *kuch* en niet volledig te herinneren kinderjaren heb ik mij dan ook niet ingehouden als het ging over een prinsessenjurk aan naar carnaval (4 jaar), barbies (6-8 jaar) of jurk verkleedpartijtjes (10 jaar) om maar een paar dingen te noemen. Ik zelf zag er de erg niet zo van in…. Achteraf gezien kan ik me een ding wel goed herinneren: een schaamte en afkeuring naar mijzelf, hoogstwaarschijnlijk gevoed door de meningen van mijn omgeving.

Rond mijn 14de verjaardag werd er voor mij een ding duidelijk betreffende het maar moeilijk contact kunnen krijgen met mijn leeftijdsgenoten. Ik was gewoon homo. Nou dan snapte ik het wel, die jongens konden daar natuurlijk helemaal niks mee en de meiden snapten er op jonge leeftijd natuurlijk ook niks van. Een beetje gek ook natuurlijk als je opgroeit in een heteroseksuele wereld. Per slot van rekening wordt ieder kind geboren vanuit het samen komen van een man en een vrouw en is het eerder uitzondering dan regel dat dat anders loopt.

Hoppa, uit de kast!

Maar goed als dat het was…., dan was mijn probleem opgelost. Hoppa, uit de kast. Achteraf gezien had ik dat misschien anders kunnen doen. Ik las namelijk ingenieuze oplossingen over dit thema, bijvoorbeeld door een brief te schrijven, werkelijk geniaal! Daar had ik dus niet over nagedacht. Voor mij was de enige optie om het gewoon te vertellen. Dus daar stond ik dan, na een half uur snikken en hikken met tranen over mijn wangen kwam het hoge woord eruit “Ik Ben Homo…”.

Wonder boven wonder was dat geen verrassing. “Maar dat wisten we toch al?” Jaa heeel irritant… Maar stiekem toch wel fijn. Fijn dat in ieder geval de vrouwen in de familie het al door hadden en er helemaal oké mee waren. Dan komt zo’n 6th sense ineens heel goed van pas.

Maar goed, uit de kast en dan? Wat betekent dat voor mijn leven? Ik bedoel een ding is dan wel heel duidelijk, mijn toekomst zie ik met een man. Maar de rest… Al die dingen die je hele leven lang al uitgedacht waren, waar je nog nooit diep over hebt hoeven nadenken. Die werden nu ineens belangrijk. Ik was niet meer wie ik dacht dat ik was, eigenlijk had ik nog nooit echt nagedacht over wie ik was. Dus wie was ik dan eigenlijk? En wat vond ik belangrijk?

Ben ik meer vrouwelijk of meer macho-man?

Wat mij het meest heeft geraakt is mijn eigen perceptie op mijn mannelijkheid dan wel vrouwelijkheid. Vanaf het moment dat ik uit de kast kwam werd dat heel gevoelig. Er werd voor mijn gevoel wat van me verwacht en gevonden, meer zelfs dan vroeger. Ik was letterlijk de meest bekende persoon op de hele school, “Die homo met dat lange haar”.

Zoals vaker en op meerdere gebieden in mijn leven heb ik hierin leiding gemist, een voorbeeld of een spiegel. Ik had geen man naar wie ik kon opkijken, van wie ik kon afkijken hoe ik wilde zijn. Of ja die had ik wel, maar dat was niet geheel realistisch. Mijn zachtere en elegantere kanten zijn nou eenmaal in grotere mate aanwezig dan het macho gehalte, daar was ik me toen ook wel van bewust. De momenten waar ik echt van heb geleerd, waren de momenten dat ik helemaal los heb gelaten en letterlijk dacht. “Oké fuck it: Hoe zou het zijn als ik me volledig naar mijn vrouwelijkheid ging gedragen, ook als dat betekent dat ik dan uiteindelijk daarin een fysieke stap moet gaan zetten? En als ik helemaal mijn macho mannelijkheid naar boven kon laten komen, zou ik dan gelukkig zijn? En wat nou als ik daar tussen in ga zitten, kan ik dan mezelf zijn..? Wie wil ik eigenlijk zijn?”

Ik ben gaan afstrepen wat voor mij niet goed voelt, wie ik echt niet ben. En toen bleef er weinig over.

Het antwoord is eigenlijk heel gek. Want met die vragen aan mezelf en na verschillende relaties en seksuele ervaringen (die niet altijd even prettig of veilig waren en niet altijd helemaal hier op aarde, maar af en toe ook wel heel leuk) ben ik het vergeten, het werd steeds minder belangrijk. Ik ben gaan afstrepen wat voor mij niet goed voelt, wie ik echt niet ben. En toen bleef er weinig over. Ik heb niet echt meer een beeld van mezelf of mensen in het algemeen, zoals ik dat vroeger zou hebben. Ik heb geen vaststaand beeld meer van hoe mannelijk of vrouwelijk ik ben. Ik zie het niet meer als belangrijk, het is vloeibaar geworden. Ik kan mezelf ook niet meer vergelijken op dit gebied met andere mensen. Wat ik wel weet is dat ik heel erg veel van mezelf en mijn lichaam houd, dat ik heel blij ben met wie ik ben (geworden) en dat ik heel erg kan genieten van mijn unieke schoonheid zelfs (of misschien zelfs juist) in het openbaar, dat is volgens mij mijn grootste kado.

Jari Fontijn (22)

HeartNav schrijversteam.
Ik ben, mede door mijn eigen gevoeligheid, mijn leven lang al gefascineerd door spiritualiteit, andere dimensies en hoe energie en bewustzijn werken en in te zetten zijn in het dagelijks leven. Begin 2014 ben ik mijn eigen praktijk, Shyam, gestart waar ik in de loop der tijd mijn eigen remedie lijnen en opleidingen heb ontwikkeld. Kijk hiervoor bij www.jarifontijn.com.

Misschien vind je deze artikelen ook leuk:
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.