Tijd voor een tussenstop!

Hoera! Het is tijd voor een tussenstop! In dit verhaal kijk ik terug op de afgelopen maanden. Hoe is mijn reis tot nu toe verlopen? Hoe voel ik me nu? En hoe nu verder? Dat wil ik je dolgraag vertellen!

Hoe is mijn reis tot nu toe verlopen?

Anderhalf jaar geleden is het alweer dat ik mijn allereerste interview deed! Wat was het fijn om mijn vragen met mensen te kunnen delen en er ook nog eens onwijs heldere antwoorden voor terug te krijgen! Ieder interview gaf mij het puzzelstukje dat ik op dat moment nodig had. Kort samengevat: Margot liet me voelen dat mijn lijf een wijze raadgever is tijdens mijn reis. Vanessa leerde me dat het volgen van mijn nieuwsgierigheid me dichterbij mijn antwoorden zou brengen. Madelief liet me zien dat het het allerbelangrijkst is dat ik mijn eigen stroom volg, ongeacht wat anderen daarvan vinden! Marion hielp  me om zelf super duidelijke en concrete antwoorden over mijn talenten in mezelf te ontdekken! Serieke en Alexander’s verhaal gaven mij het vertrouwen dat het veilig is om mijn hart te volgen!

Al deze puzzelstukjes bij elkaar vormden een duidelijk beeld! Ook al ontbraken er nog een aantal stukjes, het werd even vet helder wat mijn richting is! Alleen dát is al een vreugdedansje waard, want wat een opluchting is het om met mijn hele wezen alleen al te voelen welke kant ik op wil! “Heel leuk Liv, wat is die mysterieuze richting waar je het over hebt dan?” hoor ik je denken… Mijn richting is een mengelmoes van *tromgeroffel* Creativiteit, Expressie, Positiviteit, Liefde, Vrijheid en Bewustzijn! Nadat ik vorig jaar terugkwam uit Spanje (waar ik droomde over een enorme schatkist vol camera’s en tubes verf) was het voor mij heel duidelijk dat deze pijlers mijn richting vormen.

Tja en als je dan je richting weet en je bent je bewust van je talenten, wat ga je daar dan mee doen? Ik kwam erachter dat een beetje passief staan zwaaien naar mijn richting niet echt iets wezenlijks veranderde. Dus in plaats van mijn handen in de lucht of mijn haar te houden, stak ik mijn handen uit de mouwen! Hoe? Nou het voelde als dat het leven mij, nadat ik daar zelf om had gevraagd (lees: eindeloos gesmeekt), me liefdevol maar doordacht mijn richting op stuurde.  

Er kwamen namelijk zomaar creatieve opdrachten (allemaal totaal verschillend van inhoud) op mijn pad, zonder dat ik daar zelf heel hard mijn best voor had gedaan. Soms waren dit opdrachten waar ik niet eens ervaring in had. “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik dat wel kan.” vormde zonder dat ik het in de gaten had mijn motto. Hopsakee, vreugdedansje #2!

Al doende, met véél vallen en opstaan, leerde ik mezelf een hele boel! Ik maakte van alles: geboortekaartjes, logo’s, illustraties, verhalen, filmpjes, websites, talkingsticks. Daarnaast leerde ik ongelofelijk veel over de werking van energie, hoe ik met mijn aandacht in mijn lijf kan zijn en me als gevoelig mens zo stevig als een berg kan voelen.  Zodoende werd mijn gevoeligheid voor mij steeds meer een hemelse tool die ik in leerde zetten tijdens opdrachten en daarbuiten. En het leuke was: iedere keer als ik een opdracht afhad kwam er gewoon weer een nieuwe! Met de wind in mijn rug besefte ik: hey wacht eens, volgens mij heb ik mijn eigen bedrijf! En zo geschiedde.

Hoe voel ik me nu?

Vreugdedansje #3: mijn eigen (groeiende) bedrijf Livelings vormt nu zowel mijn opleiding als mijn werk waarbinnen ik mijn grote liefde voor bezielde creatieve expressie handen en voeten geef.   Fotograferen, muziek maken, schilderen, ontwerpen, schrijven, filmen kan ik namelijk alleen vanuit de verbinding met mijn gevoelswereld! Alles wat ik maak is echt en komt uit mij! Alles wat ik creëer komt voort uit de afstemming met mijn lijf en hart.  Als ik creëer voel ik dat ik leef! Ik geniet ervan en ik ontdek nu dat gevoelig-zijn absoluut niet betekent dat er geen plek voor mij is in de maatschappij!

Als ik dit opschrijf voel ik een grote vreugde, toch ken ik daarnaast genoeg spannende en moeilijke momenten. Als ik op een verjaardag  de beroemde “Liv wat doe jij tegenwoordig?”-vraag kreeg ,  kreeg ik spontaan zin om al opera-zingend naar de andere kant van de wereld te rennen! Er zijn namelijk mensen die me aankijken alsof ik Swahili spreek wanneer ik vertel over de weg die ik bewandel en dat vind ik soms vet moeilijk! Het is op zo’n momenten erg verleidelijk om me in een grandioze twijfelsessie te storten. “IS dit echt wel zo’n goed idee Liv?” “Je bent gestopt met je studie Liv, super dom, super naïef!” “Liv je gelooft in sprookjes, doe even normaal!”  Hoe stevig ik ook in mijn schoenen sta, wanneer ik merk dat mensen me niet begrijpen zakt soms voordat ik er erg in heb de aarde onder mijn voeten weg, maar laten we eerlijk zijn, je hart volgen is niet altijd makkelijk! Het vraagt moed om je eigen weg te gaan!

De angst om afgewezen te worden steekt dus zo af en toe eens  haar hoofd bovenwater! Ondanks dat is er veel verandering in mezelf gaande! In plaats van mijn angst onder water te duwen, zwaai ik nu vrolijk naar haar en ga dan weer verder waar ik mee bezig was. Ik ervaar nu ik die angst niet meer de boventoon laat voeren steeds vaker dat er zo veel mensen zijn die me wél grotendeels begrijpen als ik mijn verhaal met hen deel. Er zijn meer mensen die openstaan voor een nieuwe kijk dan ik dacht, ook buiten mijn veilige haven en dat maakt dat er nu een nieuwe wereld voor me open gaat! Het is misschien niet de norm om te leven in afstemming, maar dat betekent niet dat mensen er niet voor open staan!

En ja als mensen me niet begrijpen, dan doet dat even pijn, maar ik ga er niet dood van. Ik heb geen toestemming van de hele wereld nodig om te zijn wie ik ben en te leven zoals ik wil. Ik heb enkel de toestemming van mezelf nodig. Als mensen me ‘niet normaal’ vinden, dan kan ik daar weinig aan veranderen. Wie zijn eigen waarheid leeft vormt nou eenmaal een heldere spiegel voor anderen! Er zijn mensen die zich laten inspireren door die spiegel en er zijn mensen die er bang, gefrustreerd, boos of onzeker van worden… Zou ik het daarvoor moeten laten?  Nee alsjeblieft niet, ik ben Liv, ik Leef In Verbinding en ga niet tot mijn 90ste wachten met leven op mijn eigen manier!  Vreugdedansje #4!

Hoe nu verder?

Het is tijd voor vreugdedansje #5, want ik ga nieuwe interviews doen! Ik kom in een nieuwe fase en ik krijg dus ook nieuwe vragen!  Nu ik steeds beter weet wat mijn passies zijn, gaat mijn focus meer liggen op hoe ik mijn leven op zo’n manier vormgeef dat mijn passies en talenten tot hun recht komen! Mijn avontuur gaat dus weer verder en ik neem jou dolgraag mee op reis! Het leven is een feest!

Foto Liv

Liv Stevens

HeartNav writer, photographer, designer & allround big heart
Hoi ik ben Liv! 22 jaar geleden gaven mijn ouders me deze naam. Het omschrijft precies wie ik ben en wat ik wil: to liv(e) life to the fullest! Voor mij betekent dat: bewust leven vanuit mijn hart! Leren omgaan met mijn hooggevoeligheid en mezelf accepteren zoals ik ben, spelen daar een belangrijke rol in. Steeds meer pluk ik de vruchten van mijn sensitiviteit en dat geef ik dolgraag door aan jou!
Misschien vind je deze artikelen ook leuk:
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.