Ervaringsverhaal

door Lisanne

Leerzame reis door mijn innerlijk landschap

Onrust, irritatie, boosheid. Allemaal emoties die ik niet voelen wil. Vandaag niet, niet op dit moment. Ik zucht diep. Oké goed dan, kom maar want anders blijven jullie zeuren. Het zijn net kleine kinderen die nog een snoepje willen maar niet krijgen omdat ze al genoeg gehad hebben. Teveel zelfs al, ze zijn druk en vervelend.

Zo ook deze emoties, ze zeuren en weten van geen ophouden. En dat is eigenlijk niet zo gek, want ook de plek waar zij zich bevinden, mijn lichaam heeft net iets teveel prikkels ontvangen. Ik ben overprikkeld, zowel geestelijk als lichamelijk. En juist dan moet ik deze ‘negatieve’ emoties en gevoelens omarmen. Want ze proberen iets te vertellen. Iets heel simpels en iets heel korts. Stop. Dat is het enige, en helemaal niet zoveel gevraagd toch? ‘Gewoon, stop.’

Hooggevoelig kind

Mijn hele leven voelde ik me anders. Maar ik kon dit gevoel niet goed plaatsen. Als kind was ik altijd graag alleen, lekker naar muziek luisteren en in gedachten verzonken zijn. Muziek was en is nog steeds ontzettend belangrijk voor me. Het is een uitlaatklep. Als ik muziek luisterde, vooral klassieke en melodramatische muziek (heerlijk!) kwam ik het dichtste bij mezelf. Ook speelde ik zelf viool, iets wat ik niet veel meer doe maar hopelijk wel weer een beetje kan oppakken. En ik zing tegenwoordig veel mantra’s, wat ontzettend fijn is.

Ik vermaakte me altijd goed en had ook altijd 1 of 2 ‘beste’ vriendinnen op de basisschool dus eenzaam was ik niet. Ik speelde ook lekker veel buiten, samen met anderen. Na schooltijd moesten mijn ouders mij wel altijd even met rust laten. Even de dag laten bezinken. Ik ging dan meestal ook direct naar mijn kamer en wilde liever  niet praten.

Wat ik jammer vind en ook erg lastig (voor mijn gevoel) is geweest is dat ik vaak boos was. Zowel mijn ouders als ikzelf wisten niet hoe hier mee om te gaan. Nu weten we de waarschijnlijke reden; overprikkeling – hooggevoeligheid.

Zelfstandig op reis

Een sterke eigenschap en waar ik wel erg blij mee ben is mijn zelfstandigheid. En laatst noemde iemand mij een ‘reiziger’. Ja zo voel ik me wel, ik kan goed alleen zijn, en heb een sterke de wil om verder te komen op vele gebieden. Mezelf te ontplooien en van alles te ontdekken en open te staan voor alles wat er is.

Naast dat ik het leven als één grote reis zie ben ik in 2013 ook voor 5 maanden op reis geweest naar het bijzondere Zuid- en Midden Amerika. Deze reis heeft veel indruk op me gemaakt. Nog steeds ben ik er veel mee bezig. Een ervaring om nooit te vergeten omdat ik zoveel heb gezien en gedaan in die 5 maanden. En vooral omdat ik de moed heb gehad zelf veel te ondernemen in onbekende landen. ook leefde ik voor mijn gevoel echt dag tot dag waardoor ik alles heel erg heb meegemaakt. Echt de tijd genomen voor alles en aangevoeld wat wanneer goed voor me voelde om te doen. Hier denk ik nu vaak aan terug als ik moeite heb met bepaalde dingen of als ik vastloop.

Na 6 jaar inspirerende maar ook pittige studies lag de wereld voor me open. Tijdens mijn afstuderen ging het niet zo goed met me, het was best stressvol en ik had vooral moeite met het presenteren en het moeten verantwoorden van mijn werk. Ik voelde me vaak moe en had regelmatig last van depressieve gevoelens. (niet voor het eerst overigens.) Ik was angstig, en wist niet hoe ik zo op reis zou kunnen.

Na een bezoek aan de huisarts in overleg medicijnen gekregen, antidepressiva. Een week lang was ik van de wereld. Alles om me heen voelde nep. En ik was doodop. Zelfs het sturen van een mailtje was me al teveel. Dus deed ik niks. Het was erg warm en heb dus veel buiten in de tuin gelegen. Ik was wel heel bang dat ik nu alsnog niet op reis zou kunnen gaan maar gelukkig waren de bijwerkingen na een week verdwenen.

Maar 5 september 2013 was het zover. Ik. Ging. Op. Reis! En dat was een reis! Ik zal niet mijn hele reis gaan vertellen want dan ben ik wel even bezig. Maar het was een geweldige ervaring en geweldige (en soms minder geweldige) 5 maanden. Ik zal me voor nu even richten op het stukje die zich 2 weken in Bolivia afspeelde.

Te veel prikkels

Na veel indrukken, een chaotische stad, minder fijne reismomenten en verloren spullen kwam ik aan in Sucre, de witte (en prachtige) stad. Een plek waar ik me meteen ontspannen voelde. Ik wist niet hoelang ik hier zou blijven maar ik wist al snel dat dat langer zou zijn dan een paar dagen. Deze stad straalde zoveel rust uit en daarnaast ook een ontzettend mooie plek. Ook in het hostel voelde ik me meteen thuis, meestal overal wel overigens maar dit was een van de fijnste hostels waar ik geweest ben. En dat was maar goed ook. Want eigenlijk meteen al voelde ik me moe, zo moe dat ik nergens energie voor had. Het enige waar ik me toe kon zetten was slapen, eten en lezen.

Ik voelde me net zoals hoe ik me voelde voor vertrek. Alsof ik er niet helemaal was en waarin alles heel onrealistisch leek. Ik kwam erachter dat dit derealisatie was. Die eerste week ik Sucre heb ik dus niet veel gedaan, hier en daar in een cafeetje gezeten en heel veel tijd voor mezelf genomen. En ergens voelde ik ook een soort rust al was het tegelijkertijd ook erg beangstigend. Omdat ik mezelf ‘wakker’ wilde proberen te maken besloot ik de week erop voor de tweede keer Spaanse lessen te nemen hierdoor zou ik mentaal bezig moeten zijn. Dat ging gelukkig goed en zorgde voor een houvast en tijdelijke structuur. Na ruim een week nam de derealisatie gelukkig weer af.

Ik ben tijdens deze week veel onderzoek gaan doen op internet naar oorzaken hiervan en uiteindelijk kwam ik uit bij HSP. Wooo, wat was dit een bevestiging. Eindelijk wist ik een beetje beter waarom er dingen zijn gegaan zoals ze gingen, waarom gevoelens zo sterk waren (en zijn) en de waarschijnlijke oorzaak van de derealisatie. Een overload aan prikkels. Ik denk dat ik door deze informatie en kennis de derealisatie makkelijker heb kunnen accepteren en mezelf echt tijd, rust en liefde heb kunnen gunnen. Ik heb de laatste dagen in Sucre gelukkig iets bewuster meegemaakt en kon daarna verder op weg naar de volgende bestemming.

Dankbaarheid en acceptatie

Op dit moment, nu ik dit schrijf voel ik een enorme dankbaarheid. Dankbaarheid voor de reis, deze moeilijke periode, mijn doorzettingsvermogen en kracht. Voor wie ik ben met ups en downs. Ik ben een intens persoon, wat dus ook betekent dat ik intens kan genieten. Ook ben ik dankbaar voor de reis tijdens de 3 jaar erna die ik naar Utrecht maakte en voor een nieuwe wereld die ik heb leren kennen. Een reis van bewustzijn zoals yoga, meditatie en vanuit daar het leren kennen van Play en Eigentijdse Jongeren. Waaruit ook weer veel nieuwe werelden openen zoals bijvoorbeeld dansvormen als Ecstatic Dance wat me ontzettend veel energie, plezier, ruimte en liefde geeft.

Toch zijn er nog geregeld momenten waarin ik mijn hooggevoelige kant als lastig beschouw, ik ga nog vaak over mijn grenzen en ook in werk en relaties hoop ik een weg te vinden waarin er een goede balans is en deze kant van mij er mag zijn. Van mezelf maar ook van de ander. Er is nog genoeg te leren en accepteren en dat houdt nooit op. Gelukkig maar want hierdoor kom ik steeds iets dichterbij mezelf. En ik weet dat ik niet alleen ben hierin, en jullie ook niet. 🙂 ik hoop ook voor jou dat je jouw kracht kan vinden en je leven leeft dat past bij jou. Ondanks externe druk of verwachtingen. En, soms is het ‘gewoon, stop.’

‘want eindelijk heb je jezelf herinnerd dat je jezelf nooit in de steek moet laten.’

SAT NAM.

Liefs.

hoofd2

Lisanne

Misschien vind je deze artikelen ook leuk:
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.