Ervaringsverhaal

door Kim Klasens

Jezelf zijn op school

Veel jongeren hebben het gevoel dat ze niet passen in de bestaande structuren van werk en school. Ik had dat ook, vooral op de universiteit. Die structuren voelden te hard, niet flexibel. Ik voelde geen ruimte om mezelf te zijn.

Als ik thuis was voelde ik me nog lekker licht en mezelf, maar het moment dat ik de school binnenliep voelde ik me moe, niet lekker, kreeg ik hoofdpijn, etc. Soms merkte ik ook dat ik half in slaap viel. Niet omdat ik het niet interessant vond, maar als een soort verdediging tegen al dat vervelend voelen. Iedere keer als ik thuis kwam of vakantie had, moest ik ontzettend veel moeite doen om dat allemaal van me af te schudden en weer gewoon mezelf te worden. Ik werd er moe van, niet happy, en uiteindelijk zelfs zo ziek dat ik een tijdlang alleen maar in bed kon liggen.

Totdat ik besloot dat het zo niet meer ging. Ik had veel mensen om me heen gezien die tegen hetzelfde aan liepen en er daarom voor hadden gekozen om te stoppen met studeren. Ze vonden het zo moeilijk om binnen die structuren te zijn, dat ze besloten er maar helemaal uit te stappen. Maar dat wilde ik niet. ‘Ik ga mijn hele leven nog in dit soort structuren moeten werken en ervan weglopen helpt niet’, dacht ik. Ik wilde een manier vinden om gewoon naar school te gaan, en tegelijkertijd helemaal mezelf te blijven.

De structuur waar ik in vast zat

Ik begon met te tekenen wat er gebeurde als ik de universiteit binnenliep. Tekenen helpt mij altijd om dingen duidelijk te krijgen (ook al ben ik er niet per se goed in ;)). Dat zag er een beetje uit zoals het plaatje hiernaast. Als ik de universiteit binnen kwam, of als ik aan een opdracht bezig was, stapte ik in de structuur van de universiteit. Dat voelde als een soort frame. Ik probeerde me in de hokjes van dat frame in te passen. Hoe meer ik in het frame probeerde te passen, hoe meer ik me aan ging passen en hoe minder ik mezelf werd. Voor ik het wist had ik niet alleen een vorm die niet bij mij paste, maar voelde ik me ook harder worden van binnen, ging ik meer in mijn hoofd zitten en werd ik minder vrolijk.

Ik paste me aan aan de ideeën, verwachtingen en de manieren van het systeem van de universiteit. Niet zo fijn, want dat paste dus helemaal niet bij wie en hoe ik ben!

Het frame voelde eerst meer aan als metaal. Heel groot en sterk, veel groter en sterker dan ik. Ik dacht dat het nooit zou kunnen veranderen. De keuze van de mensen om mij heen leek me dan ook logisch en misschien wel de enige optie. Maar toen bedacht ik dat zo’n structuur bestaat, doordat iedereen zich eraan houdt. Toen ik dat zo zag, bedacht ik dat iedereen zich waarschijnlijk in de vakjes van het frame probeerde te passen. En dus bleef het hetzelfde. ‘Dus’, dacht ik, ‘wat als ik er nou een beetje mee ga spelen? Wat als ik niet mezelf in het frame pas, maar het frame aanpas aan mij?’ Niet door er tegen te vechten, maar door de vakjes te vullen met de dingen die wél bij mij pasten. De bestaande lijnen te gebruiken op mijn manier.

Ik besloot om de lijnen te vullen met mijn licht en ze een beetje flexibeler te maken. Ik deed bijvoorbeeld wel gewoon de opdrachten, maar over een onderwerp waar ik iets bij voelde. Ik hield me aan de deadlines, maar vulde de tijd daarvóór in zoals dat voor mij goed voelde (in mijn geval korte stukjes hard werken met langere perioden relaxen ertussen). Ik studeerde op de manier die voor mij het beste werkte.

En het leuke was: het moment dat ik het frame niet meer zag als hard en vaststaand, bleek het dat ook niet (meer) te zijn! Het moment dat ik mezelf toestemming gaf om het op mijn manier te doen, kon ik met veel meer plezier en energie studeren. Ik haalde er bovendien meer uit voor mezelf: de dingen waar ik iets aan had. Ik gebruikte het bestaande frame om te groeien, op mijn manier.

Natuurlijk ging het met vallen en opstaan. En ik heb nog steeds wel eens momenten dat ik het moeilijk vind om in bepaalde structuren helemaal mezelf te blijven. Maar het voelt goed om mijn leven op deze manier in eigen hand te nemen. Ik weet dat ik mezelf kan zijn, ongeacht de situatie.

liefs,
Kim

Herken jij dit verhaal? Het gevoel dat je je moet aanpassen om in het bestaande systeem te passen? Het gevoel jezelf daarmee steeds een beetje te verliezen? Hoe ga jij daarmee om? Wat zijn jouw tips om beter jezelf te kunnen zijn op school?

Kim Klasens

Trainer & coach Kim’s Intuïtie

Hoi! Ik werk voor mezelf als coach en trainer. Ik begeleid vooral volwassenen en kinderen die hooggevoelig zijn. Daarnaast werk ik aan verschillende projecten, waaronder HeartNav. Bij HeartNav ben ik o.a. verantwoordelijk voor de informatie & oefeningen bij hooggevoeligheid. Hooggevoeligheid wordt door veel mensen gezien als een probleem, een diagnose, en het kan inderdaad soms behoorlijk heftig zijn. Maar het is ook een enorme kracht, en als je leert om goed bij jezelf te blijven, wordt je leven er zoveel mooier van!

Misschien vind je deze artikelen ook leuk:
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.