Ervaringsverhaal

door Jari Fontijn

Mijn gevoeligheid als kracht

Die gevoeligheid, ja.. Laat ik beginnen iets uit te leggen over mijzelf. Ik ben mijn hele leven al enorm gevoelig geweest. Het is alsof er op het moment dat ik naar iemand kijk een bibliotheek vol informatie in mij open gaat. Ik voel andermans verborgen verlangens en schaamten, ik voel huidige emoties en gedachten, ik voel emotionele pijn. Ik heb soms het gevoel dat ik vrijwel alles van een mens kan zien als ik daar aandacht aan geef. In een gesprek wordt dat gevoel sterker, als ik iemand hoor praten, dan hoor ik een tweede en derde stem met achterliggende gedachten, onderliggende motivaties en pijn die te maken hebben met de woorden die men uitspreekt. Ik voel hun noodzaak en wens, hun behoefte en schaamte.

Wat moet ik met al deze informatie?

Is het dan gek dat ik er ruim 20 jaar over heb gedaan om dit te leren begrijpen? Nee, dat denk ik niet. Is het gek dat ik in die tijd enorm veel moeite heb gehad met het gebruiken van al die informatie? Nee, dat denk ik niet. De grootste lessen met mijn gevoeligheid die ik heb moeten leren om überhaupt te kunnen functioneren zijn: “Hoe kan ik deze informatie allemaal verwerken?” en “Wat moet ik met al deze informatie?”

Hoe leer je dat in godsnaam allemaal? Door het te doen, te ontdekken en in te zetten. Dat is ergens heel scary, maar het is echt de enige manier. Doordat je op jouw extra kennis gaat vertrouwen ga je die kennis beter leren begrijpen. Soms is de informatie gekleurd door jouw eigen pijn en verleden. Soms kom je erachter dat mensen zich er totaal niet in kunnen vinden. Zo leer je heel veel over jezelf en je eigen valkuilen (misschien is dat ook wel het uiteindelijke doel van die gevoeligheid). Ook krijg je zo de finesses te pakken waardoor de informatie die je doorkrijgt kunt plaatsen, ordenen en begrijpen.

Ik begrijp wat ik voel!

Voor mij is het nu in 95% van de gevallen zo dat wanneer ik de informatie begrijp en heb geordend (zelfs zonder het uit te hoeven spreken naar de ander) het mij weer los laat. Dan heb ik de informatie verwerkt en leidt het me niet meer af, waardoor ik niet meer vermoeid en overprikkelt hoef te raken. In die andere 5% van de gevallen laat het me niet los omdat ik er wel iets mee moet. Oftewel het raakt mij en ik moet een deel van mezelf aan gaan kijken, of ik moet het uitspreken naar de ander of ik moet een andere actie ondernemen met de informatie die ik heb, bijvoorbeeld weglopen uit een gezelschap of situatie die niet gezond voor mij is.

Volgend probleem: hoe ga ik om met deze informatie naar anderen toe?

Hoe vertel ik zoiets en leg ik uit wat ik voel? En hoe vertel ik het op zo’n manier dat het kan ondersteunen in plaats van dat het de persoon in kwestie onderuit haalt of tegen het hoofd stoot? Dit laatste is voor mij nog steeds heel belangrijk. Elk moment stel ik mijzelf weer de vraag of deze persoon er daadwerkelijk wat aan heeft als ik dit vertel. “Kan hij/zij er wat mee of brengt het juist meer schade toe dan dat het heelt?”

Ook dat is iets wat ik door schade en schande heb moeten leren. Ik denk dat ik 70% van de dingen die ik voel en weet gelijk weer los laat, gewoonweg omdat het op dat moment niet relevant is. 20% van die totale informatie laat ik los omdat het niet behulpzaam is om het uberhaupt te benoemen. Die laatste 10% (of misschien zelfs nog veel minder) komt er eigenlijk alleen maar uit bij mensen van wie ik voel dat zij er open voor staan, mensen die daadwerkelijk (on)bewust om hulp vragen. Zelfs bij die laatste 10% schrap ik waarschijnlijk op zijn minst nog 5%, omdat zelfs hun wil om iets aan te gaan soms te veel in de weg wordt gestaan door hun pijn. En dan nog ben ik heel voorzichtig. Ik blijf vragen stellen en ben ik eigenlijk constant aan het voelen en ontdekken of ze daadwerkelijk meer willen weten, of ze het aan kunnen en in welke vorm ik het dan het beste door kan geven.

Ik kan mijn gevoeligheid nu aardig sturen.

Nu na 22 jaar kan ik met vertrouwen zeggen dat ik het aardig onder de knie heb. Ik heb voor mijn gevoel een redelijk goed beeld van de wereld en de mensen om mij heen. Ook heb ik geleerd om mijn gevoeligheid te sturen. Die staat het overgrote gedeelte van de tijd naar binnen gericht, naar mijn eigen kern.

Voordeel daarvan? Geen overvloed aan informatie van buitenaf, dat zijn dan slechts nog snippers, tenzij ik met iemand samen ben, dan staat alles open naar buiten. Nadeel daarvan? Je kan niet lang om je eigen problemen heen, maar dat is zo erg nog niet. Elk probleem dat ik in mezelf oplos helpt mij weer om mijn basis steviger te maken en geeft me in die stevige basis een soort van basisgeluk. Ondanks mijn manisch-depressiviteit (ja zo zie ik mezelf met de snelheid van alles wat zich in mijn leven aandient haha) voel ik dat er hierdoor in de basis altijd een gevoel van geluk en liefde aanwezig is wat de dieptepunten minder heftig maakt en uiteindelijk zal oplossen.

Jari Fontijn (22)

Ik ben, mede door mijn eigen gevoeligheid, mijn leven lang al gefascineerd door spiritualiteit, andere dimensies en hoe energie en bewustzijn werken en in te zetten zijn in het dagelijks leven. Begin 2014 ben ik mijn eigen praktijk, Shyam, gestart waar ik in de loop der tijd mijn eigen remedie lijnen en opleidingen heb ontwikkeld. Kijk hiervoor bij www.jarifontijn.com.
Misschien vind je deze artikelen ook leuk:
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.