Ervaringsverhaal

door Jules Brants

Een volwassen kind worden

Eerst een verhaal over een jongen met een hart van goud.

Deze jongen had energie voor tien, was altijd speels en goedlachs. Hij had het beste voor met iedereen en hij voelde vaak meer liefde voor anderen dan voor zichzelf. Dit was een jongen die meer kon genieten van een ander een ijsje zien eten, dan er zelf eentje op te smikkelen. Op een dag werd de droom van deze jongen werkelijkheid toen het mooiste meisje van de klas verliefd op hem werd. Een gevoel van warmte, herkenning en pure levensvreugde vulde zijn hele lijf. Een gevoel van opwinding en spanning, een glimp sensatie van het avontuur dat ze in zijn dromen samen al lang beleefd hadden. Maar nog geen twee dagen na deze belovende en sprankelende nieuwe extase van werkelijkheid, besloot het meisje de verkering te verbreken. Dit alles gebeurde in groep 3 van de basisschool.

Zo onbenullig en onschuldig als kalverliefde misschien klinkt en lijkt te zijn, voor dit jongetje was het hartverscheurend. Hij begon zo aan zichzelf te twijfelen. Ze zegt dat ze me lief vindt, maar wil geen verkering? Vind ze me dan wel lief!? Dit gevoel van liefde en avontuur en herkenning, is het wel echt?  Ben ik dan wel echt? Wat is realiteit?

Alles, maar dan ook alles, werd onzeker

Alles maar dan ook alles werd een onzekerheid. Hij begon zich langzaam maar zeker terug te trekken en te observeren wat de anderen deden. Vaak begreep hij niet waarom, en probeerde hij zich te verplaatsen in anderen om er zo achter te komen. Hij verloor contact met wie hij was, omdat hij zo bezig was met alles om hem heen te observeren en te begrijpen. Zijn levensvreugde verdween als sneeuw voor de zon, zijn vertrouwen veranderde in angst en hij keek alleen nog maar de kat uit de boom.

Daarnaast ging hij ervaren en leren door te kopiëren. Al zijn vriendjes zaten op voetbal en dus ging hij op voetbal. Zelf was dit jongetje fan van Feyenoord, tot natuurlijk al zijn vriendjes voor Ajax bleken te zijn. Hij  kreeg steeds meer honger naar eenzelfde gevoel dat het meisje hem gegeven had. De herkenning van wie hij was en de pure liefde die tussen hen zo kort maar krachtig voelbaar was. Hij begon naar complimentjes te vissen, extreem zijn best te doen op de voetbaltraining, en op school juist te doen alsof hij heel slecht kon lezen zodat de juffrouw hem extra aandacht gaf. Maar niks van dit alles hielp. Niets gaf hem datzelfde vrolijke gevoel dat het meisje hem gegeven had, vanuit een gevoel van wanhoop gaf hij op.

Waar kan hij heen?

Deze inmiddels twaalfjarige jongen begon langzaam maar zeker volwassen te worden, Hij kwam aan op het VMBO. Met een onzekere persoonlijkheid de brugklas zien door te komen is bijna een dramaserie op zichzelf. Maar hij bleef overeind door niet op te vallen, zich te mengen en aan te passen en te overleven door iedereen te vriend te houden, net zoals op de basisschool. Het werkte met groots succes, de jongen haalde genoeg onzin uit met al deze verschillende vrienden om zijn pijn te doen vergeten. Ook had hij zijn uitlaatklep in sport  gevonden. Het was dan ook geen wonder dat hij na 1 survival jaar en 3 hele leuke jaren koos voor een sportopleiding. Niet omdat hij sportleraar wilde worden maar omdat hij niets anders kon kiezen. Zijn oorspronkelijke keuze viel op het leger, zodat hij zijn onzekerheid kon opvullen met mannelijkheid. Daarnaast zou alle gevechtstraining hem veilig doen voelen, en zou niets hem meer pijn kunnen doen.

Nee, hij koos uiteindelijk voor sport en bewegen omdat hij niets anders kon bedenken wat hij leuk vond, of ooit leuk gevonden had. Hij sportte veel zodat hij zich sterk voelde en zijn zwakheid geen ruimte meer kon krijgen. Hij had nooit een keuze hoeven maken die zo´n impact op zijn leven zou hebben. En hij was zo in de kluts met zichzelf en wie hij was, besloot hij te kiezen voor deze veilige, voor de hand liggende optie.

Deze jongen ben ik

Inmiddels volwassen, 20 jaar oud en een stuk wijzer, maar nog veel te jong voor een filosofische baard. Ik heb dit verhaal geschreven omdat ik mij realiseer dat ik mijn hele leven mijzelf alleen gewaardeerd heb gevoeld door de ogen van anderen. Als mijn voetbaltrainer zei dat het een goede pass was, dan was het een goede pass, en had die geen verbetering nodig. Maar bij kritiek nam ik dingen te persoonlijk, als een aanval, alsof mijn hart net zo brak als in groep 3.

Bij gebrek aan reflectie of feedback wachtte ik af op een signaal, een gezichtsuitdrukking, een beweging, een andere kleur in aura, of een stemmetje in mijn hoofd dat me vertelde wat er in de desbetreffende persoon omging. Zolang ik geen signaal opving, wist ik niet of ik goed of fout was en kon ik niks doen. Mezelf niks kwalijk nemen, maar het ook niet los laten. Bij spanning of stress verdween ik, in een fantasiewereld van games en fantasieën waar ik veel liever was dan hier op deze aarde op dat moment. In een niemandsland waar het niet mijn spieren of mijn gevechtstraining waren die me veilig hielden, maar het niet kunnen voelen van mijn lijf, omdat ik daar niet in zat.

Ik heb een tijd geleden besloten school te verlaten, mijn baantje op te zeggen en mezelf terug te vinden. Dat heeft wonderen verricht, tevens ook de eerste keuze die ik echt voelde te willen maken. Alles gaat met vallen en opstaan, zo ook dit levenslange project.

Het laatste halfjaar ben ik tot niets gekomen, maar dan ook echt niets. Geen baan, geen school, geen reizen die ik eerder wel gemaakt heb, geen nieuwe vrienden en geen nieuwe ervaringen. Een blok chronische passiviteit en afwezigheid; ik ben praktisch dood geweest. Nu voel ik mijn creativiteit, mijn passie en bovenal mijn levensvreugde terug komen –  mede door me dit alles te realiseren. Ik volg nu mijn passie voor het sporten en bewegen op mijn eigen manier, vanuit een compleet andere invalshoek dan uitlaatklep of aanpassing. Daarnaast houd ik me bezig met de opleiding cranio-sacraal therapie, ook weer op mijn eigen unieke wijze. En sinds kort begint mijn passie voor koken steeds meer ruimte in te nemen.

De moraal van dit verhaal?

De moraal van dit verhaal is dat een ogenschijnlijk kleine gebeurtenis, een enorme impact kan hebben. En dat het voor mij persoonlijk een enorm gebrek aan vertrouwen in mezelf en anderen heeft gecreëerd. Het vraagt van mij naar mijn gevoelens te luisteren en mezelf daarin serieus te nemen.

Ik wilde het graag met jullie delen omdat velen van jullie bepaalde dingen hierin zullen herkennen. Ik raad iedereen aan om iemand te vinden die je vertrouwt en het over dit soort dingen te hebben.  Het helpt mij enorm deze blog te schrijven en zo mijn emoties en innerlijk kind weer de volle ruimte te geven. En om dat gebroken kinderhart weer te omarmen en te laten helen. Deze staat van puurheid, onvoorwaardelijke liefde, en levensvreugde stelt me in staat om weer te gaan leven.

Deze 20 jarige uit groep 3 wenst jullie allemaal enorm veel vreugde, liefde en passie toe.

Namasté.

Jules Brants

20 jaar

Misschien vind je deze artikelen ook leuk:
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.